روزیکه اشک چاره گر دردهای خسته است،
روز دیگری است.
امروز اشک درد مرا بیشتر کند.
زل می زنم به قله ی کوهی که روبروی من است و از چارچوب پنجره خودنمایی می کند. امروز عجیب دلم برای تو تنگ شده است. زل می زنم به به سترگی و زیبایی کوه و دلم تنگ تر می شود. کاش نشانی از ترا در کسی بیابم. اشک قلبم را پر می کند و چشم هایم را می سوزاند و بیرون می غلطد.
امروز عجیب دلم برای تو تنگ است. چه اشتیاق دردآلودی و چه نیاز بی سرپناهی...
حتی سطرهای کتابم هم یاد ترا در من زنده می کند. عکس تو را در میان کلمات آن می توانم ببینم، می توانم بخوانم. آه، اشک دوباره جان مرا آتش می زند و بی آنکه بخوانمش کلمات را در خودش غرق می کند.
اگر روزی کسی را بیابم که بوی ترا بدهد و نشانی از تو در وجودش داشته باشد؛ این عشق بی حساب را در وجودش می ریزم و به عشق تو – که به عشق من نیازی نداشتی – جانش را، سیراب می کنم.
معشوق بی بدیل من! امروز عجیب دلم هوای ترا کرده است. نمی دانم چند سال و چند زمانه ی دیگر را باید سپری کنم تا بیابمت؛ اما نمی دانم چرا حال اینگونه بی تابت شده ام، تو بی تابیم را دوست داری؟؟!
« با اینهمه بی داد او، وین عهد بی بنیاد او
در سینه دارم یاد او، یا بر زبانم می رود»
نوشته شده توسط مهسا در چهارشنبه چهارم آذر 1388
|
هر روز با انبوهی از غم های کوچک
گم می شوم در بین آدم های کوچک
سرمایه ی احساس من مشتی دوبیتی است
عمری است می بالم به این غم های کوچک
گلبرگ ها هم پاکی ام را می شناسند
مثل تمام قطره شبنم های کوچک
با آن که بیهوده است اما می سپارم
زخم بزرگم را به مرهم های کوچک
پیچیده بوی محتشم مثل نسیمی
در سینه ها مان این محرم های کوچک
غم هایمان اندازه ی صحرا بزرگند
ما را نمی فهمند ادم های کوچک!
سعید بیابانکی
نوشته شده توسط مهسا در پنجشنبه چهاردهم آبان 1388
|
چیزی گُم است در من از آرزو فراتر
مانندِ جانِ شیرین، زآن نیز پر بهاتر
در جستجوی اویم یا در سراغِ اکسیر
هرچه خسته پاتر، او نیز کیمیاتر!
گاهی که در نگاهی، می یابمش، شگفتا
من سنگ می شوم، «او» از لحظه رهاتر
حس می کنم هم اینک، گم گشته من اینجاست
اینسان که گشته ام باز از لال بی صداتر
حال مرا ببینید، باور کنید این اوست
جز او که می کشاند، من را به ناکجاتر
گمگشتۀ من ای کاش؛ می شد تو باشی ای عشق!
برخود نمی پسندم درد از تو بی دواتر
معیار عاشقی چیست؟ آیا هنوز باید
با درد و داغِ این راز، گردید آشناتر؟
گفتی که « بگذر از من» از خویش هم گذشتم
شاید سراغ داری، از من خوش آزماتر
محمدعلی بهمنی
نوشته شده توسط مهسا در جمعه ششم شهریور 1388
|
پیش از آن که واپسین نفس را برآرم
پیش از آن که پرده فرو افتد
پیش از پژمردن آخرین گل
برآنم که زنده گی کنم
برآنم که عشق بورزم.
برآنم که باشم.
در این جهان ظلمانی
دراین روزگار سرشار از فجایع
در این دنیای پر از کینه
نزد کسانی که نیازمند منند
کسانی که نیازمند ایشانم
کسانی که ستایش انگیزند،
تا دریابم
شگفتی کنم
بازشناسم
که ام
که می توانم باشم
که می خواهم باشم،
تا روزها بی ثمر نماند
ساعت ها جان یابد
لحظه ها گرانبار شود
هنگامی که می خندم
هنگامی که می گریم
هنگامی که لب فرو می بندم
در سفرم به سوی تو
به سوی خود
به سوی خدا
که راهی ست ناشناخته
پُر خار
ناهموار،
راهی که باری
در آن گام می گذارم
که در آن گام نهاده ام
و سر ِ بازگشت ندارم
بی آن که دیده باشم شکوفایی ِ گل ها را
بی آن که شنیده باشم خروش رودها را
بی آن که به شگفت درآیم از زیبایی ِ حیات.
اکنون مرگ می تواند
فراز آید.
اکنون می توانم به راه افتم.
اکنون می توانم بگویم
که زنده گی کرده ام.
مارگوت بیکل / ترجمه احمد شاملو
نوشته شده توسط مهسا در پنجشنبه بیست و نهم مرداد 1388
|
آمدی میان خانه ام عزیز
آمدی و گفتمت بمان
من نیاز مبهم حضور
من پُرام ز درد
التماس بودنت، پُر از نیاز
آمدی و گفتمت بمان
بغض گشتم و گریستم
گریستم
چو سیل های اول بهار
گفتمت بمان، بمان
چون ستاره های خوب آسمان
گرم، چون تموز
خوب، چون خدای آسمان
گفتی ام، من امید مبهمم
چون شهاب صاغبم
آمدم بگویمت نمرده ام
از نگاه تو ولی، نهان
آمدم که روشنی دهم شبت
از حضور نور هم دهم نشان
آمدی چه خوب آمدی امید
ولی، ولی نیامده، کجا؟؟! کجا؟!!...
تا دوباره در شبم دمی
چشم من – چه اشکبار –
انتظار می کشد، انتظار می کشد
بس که انتظار می کشد
ترسم آخرش نیایی و
انتظار هم مرا کُشد
کاش مانده بودی ام عزیز
کاش آخرین امید بودی ام عزیز
کاش و کاش های دیگرم عزیز
باش،
انتظار می کشم
انتظار می کشم...
نوشته شده توسط مهسا در پنجشنبه بیست و نهم مرداد 1388
|
آتشی در کام جان افتاد و سوخت
خاطراتم در نهان بگشاد و سوخت
دردی از نو در دلم آغاز کرد
اشتیاقم در میان بنهاد و سوخت
گریه هم شورآبه ای بر زخم گشت
مویه ای را بی بیان سر داد و سوخت
آمد امید ظفر اما شکستی تلخ بود
هستی ام با خان و مان پرداد و سوخت
آه... آه... از رسم ِ تلخ ِ روزگار
قرعه ی صبرش به جان افتاد و سوخت
نوشته شده توسط مهسا در دوشنبه نوزدهم مرداد 1388
|
کی توان دید که ایران، وطنم، آزاد است
کی توان دید که ایران، وطنم، دلشاد است
کی توان دید که از بودن ما شرم نکرد
و صدایی که بلند است، زعدل و داد است
کی توان دید خدایا که نریزد خونی
- روی این خاک – که از عاقبت بیداد است
گر مسلمانی از این است برادر بکُشیم
وای از این فتنه که دیوار ریا بگشادست
راه ما، راه به فردا نبرد شرم کنید
که برادر کُشی از طایفه ی اضداد است
سوزش سینه، اراده، بودن، همه راندیم و
دگرش کار به لطف و کرمت افتاده است
(اگر ایراد وزنی در این شعر می بینید من رو ببخشید. حقیقت اینه که همونطوری که این روزها هیچ ایرانی آزاد اندیشی از حال عمومی مناسبی برخوردار نیست؛ من هم از این دایره بیرون نیستم. به همین دلیل من رو ببخشید و این شعر رو همینجوری از من بپذیرید. فکر نکنم دل هیچ بنی بشری – که نام انسان رو به روی خودش می گذاره – بعد از دیدن مرگ هموطنانش مخصوصاً "ندا آقاسلطان" آروم باشه و خون نشده باشه. روحشان شاد )
نوشته شده توسط مهسا در دوشنبه یکم تیر 1388
|
دریغ است ایران که ویران شود کنام پلنگان و شیران شود
ز ايران نرفته است نام و نشان
شكست جهان نشكند پشتشان
هزيمت نياورده در بندشان
نبرده دل و فرو آورندشان
اگر چند پروردگار سخن
ببست از سخن ديرگاهي دهن
چو برتابد استارهاي ارجمند
نهند از سخن كاخهاي بلند
سر تخت جمشيد را نو كنند
ز نو ياد جمشيد و خسرو كنند
نوشته شده توسط مهسا در سه شنبه بیست و ششم خرداد 1388
|
باز زبانه می کشد نام تو از زبان من
ای تو بهشت آتشین، سوخته خان و مان من
رود شد و روانه شد، شور شد و ترانه شد
عشق شد، عاشقانه شد، روح من و روان من
می روم و کنار کو؟ می رهم و حصار کو؟
باز چه بیکرانه شد، جان من و جهان من
سفره نور را ببین، زمزم شور را ببین
می خورم و خیال تو آب من است و نان من
رنگ پرید، آمدی، چشم ندید، آمدی
وه! چه لطیف می دمد، ماه در آسمان من
قربان ولئیی
نوشته شده توسط مهسا در سه شنبه پانزدهم اردیبهشت 1388
|
یا مقلب القلوب و الابصار
یا مدّبر الیل و النهار
یا محول الحول و الاحوال
حوّل حالنا الی احسن الحال
خدایا بگردان ز حال دلم
غم غربتت را به روی زمین
خدایا!
خدایی که شب را به تدبیر خویش
به روز آری و سلطنت می دهی،
شب روزگارم به تدبیر خویش
چو روزان روشن منوّر نما!
خدایا
دلم را بگردان به میل خودت
و چشمم برقصان به آهنگ خویش؛
بهین روز و شب را
بهین حال را
خودت دانی آنرا برایم بیار
به تدبیر زیبایت ای بهترین!
مرا عاشق خویش بنما و خلق زمین
نوشته شده توسط مهسا در پنجشنبه بیست و نهم اسفند 1387
|
